เจ้าตัว 4 ตา

เดวี่ หมายถึง ชื่อของสัตว์ประหลาดแวมไพร์ ไอ้อ้วน หัวหยิกหยอย ฝอยดำ ซกมก จอมตะกละ เอาแต่ใจตัวเอง เป็นกามวิปลาส จิตวิตถาร ใจวิปริต ผิดเพศ แล้วก็ เป็นไอ้ตัวงี่เง่าที่แย่ๆๆๆๆ ที่สุดที่โลกได้สร้างขึ้นมา

                                                                                                        เกอร์แรงค์ ออสบอร์น

มาเริ่มกันเลยนะ

.....................................................................................................................

" เรื่องไปทำข่าวที่สเปน ผมคงไปไม่ได้หรอกครับ บ ก "
" ก็คุณพูดสเปนได้ไม่ใช่เหรอ ออสบอร์น แล้วการเมืองสเปนตอนนี้ ก็กำลัง....."
" งืมม ครับ ผมพูดได้ แต่ว่า แค่งูๆ ปลาๆ  ผมไม่เก่งขนาดเก็บรายละเอียดเอามาเขียนได้อย่างถูกต้องอย่างงั้นหรอกครับ "
บ ก ได้ฟังนาย ออสบอร์น คนทำข่าวของตัวเองบอกแบบนั้นก็ส่ายหัว คิ้วขมวดหน้าตายู่ยี่  เพราะถ้าหมอนี่ทำไม่ได้
พรุ่งนี้ตนต้องเก็บกระเป๋า ขึ้นเครื่องด่วนไปทำข่าวที่สเปนด้วยตนเอง
" ขอโทษครับ บ ก " ออสบอร์นบอกแล้วมอง บ ก ที่มองเขาที่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมแบบสำนึกผิด หน้าต่างเปิดออกอย่างรุนแรง
สองคนหันขวับไปมองว่าทำไมหน้าต่างถึงเปิดออกมาได้ แล้วก็มีชายในชุดสีดำ ผมหยิกหยอย หน้าตาน่ากลัวโดดลงมาจาก
ขอบหน้าต่าง คนเป็น บ ก งงมากๆ นี่มันชั้น 5 แล้วทำไม ชายคนนั้นถึงเข้ามาทางหน้าต่างได้
" รอเลนอยู่ไหน " หมอนั่นพูดเป็นภาษาสเปนที่แน่นอนว่าทั้งคู่เข้าใจในสิ่งที่คนแปลกหน้าถาม ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง
" ใคร รอเลน ผมไม่รู้เรื่อง " บ ก ละล่ำละลักตอบ แต่หมอนั่นเดินไปหาออสบอร์นแทน
" รอเลนอยู่ไหน....อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้ "
ออสบอร์นมองเขา แล้วมอง บ ก ที่งงปนตกใจ " ออกไปคุยกันข้างนอกนะ.... คือ ......."
แล้วออสบอร์นก็ลุกขึ้น แต่โดนผลักลงไปนั่งเก้าอี้ที่เดิม " ไม่ต้องไปไหน จนกว่าจะตอบคำถามฉัน "
" ครับ คือว่า....." หน้านิ่วคิ้วขมวด " คุณจะหารอเลนแล้วมาหาผมทำไม ทำไมไม่ไปหาเขา มาหารอเลนกับผม แล้วจะเจอได้ยังไง "
" ก็เพราะหาไม่เจอเลยมาหาแกน่ะแหล่ะ หาแกน่ะง่ายกว่า  รอเลนน่ะตั้งแต่คบหากับแกก็กลบรอยตัวเองเก่งนัก อีกอย่างแกก็
เจ้าเล่ห์ซะด้วย ไม่มีทางที่จะไม่รุ้หรอกว่ารอเลนอยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้จริงๆ " บอกแล้วส่ายหัว  เดวี่ง้างมือจะตบ แล้วก็หยุด มอง บ ก " ถ้าแกไม่บอก ว่ารอเลนอยู่ไหน ฉันจะทิ้งไอ้แก่นี่ลงไปข้างล่าง"
" เฮ้ ขี้โกงนี่หว่า ไอ้มักกะโรนีซอสดำ "
" ว่าไง บอกไม่บอก "
" ยอมแล้วยอม .... รอเลนไปอิตาลี่ ไปดูเดินแฟชั่น....."
"อะไรคือเดินแฟชั่น เอ...... ไอที่เอาผู้หญิงมาเดินเรียงๆ กันแต่งตัวปะหลาดๆ น่าเกลียดนั่นน่ะเหรอ ที่รอเลนไปดู" ชายมักกะโรนี
ซอสดำ คิดที่คราวที่ไปดูครั้ง 2 ครั้ง  เป็นการเดินแฟชั่นในชุดรีไซน์เคิ่ลจากขยะ และก็เดินแบบชุดอวกาศในอนาคต  ออสบอร์น
พยักหน้าหงึกๆๆ
" แก ไม่ได้โกหกใช่มั๊ย " บอกด้วยน้ำเสียงน่ากลัวมากๆ และรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน บ ก เองยังรับรู้ได้ถึงความสยดสยองนั้น ออสบอร์น
ชี้หน้าตัวเอง " หน้าแบบนี้ เหมือนคนโกหกเหรอครับ " บอกแบบนั้น เจ้าจอมโหดเลยพยักหน้า
"โอเค งั้นเอาบัตรเข้าชมมา " แบมือขอ ซึ่งออสบอร์นก็เอามือตบไปดังเผียะ
" อ่ะ นี่ครับ " บอกอีกคนที่มองมือตัวเอง ไม่มีอะไรนอกจากแดงๆ
" อะไรของแกวะ ไอ้......"
" ยังงี้แสดงว่าไม่มีไงครับ โง่ เอ้ย ไม่รู้อะไรเลยเหรอเนี่ย "
" เชื่อแกก็โง่แล้ว ว่าไง ยังอยากให้ไอ้แก่นี่บินลงไปข้างล่างใช่มั๊ย "
" ครับๆ " ว่าแล้วก็ล้วงๆ เข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอก หยิบซองออกมา " นี่ตั๋วครับ "
เดวี่ ฮาว็อครับตั๋วแล้ว ก็เดินออกไปที่หน้าต่าง สองคนถอนหายใจเบาๆ แต่แล้ว หมอนั่นก็หันกลับมา กระชากคอเสื้อออสบอร์น
" เอาแกไปด้วยดีกว่า ถ้าโกหกล่ะก็ เจ็บแน่.... "
" เดี๋ยว คุณ ..... บ ก ครับ  ช่วยผมด้วย ....... " ออสบอร์นโวยแต่ก็โดนเดวี่กอดเอว โดดออกหน้าต่างไป บ ก ตกใจมา วิ่งตาลีตาลาน
ออกมาตะโกนที่หน้าต่าง
" เอ้า ออสบอร์น ไหนๆ ก็ไปอิตาลี่แล้ว ทำสกุ๊ปเรื่องเดินขบวนที่อิตาลีมาด้วยนะ "
".............................."
...................................................................................................................................................................................
 ร่างอ้วนๆ กางปีกบินไปบนท้องฟ้ายามราตรี พริบตาเดียวก็พ้นจากแผ่นดิน ออกยังกลางท้องทะเลกว้าง 
" นี่คุณ ฟังที่ผมพูด แล้วหัดเอาใจตัวเองน้อยๆ หน่อยได้มั๊ย ....คนเขามีการมีงานนะ ไม่ได้ว่างงานอย่างคุณ " ออสบอร์นบ่น
กระปอดกระแปดมาตลอดทาง
" ตั้งแต่ออกมาแกก็ยังไม่หุบซะทีนะ"
" ก็คุณไม่สนใจคนอื่นเลย คิดถึงแต่ความต้องการตัวเองคนเดียว  แล้วจะให้ผมหยุดได้ยังไงเล่า "
" หึ" เดวี่ฮาว็อค คำรามในลำคอแล้วเร่งความเร็วการบิน ขณะที่ร่อนตัวลงทะเล ขนาบกับผิวน้ำ แล้วกดหัวออสบอร์นลงไปใน
 น้ำทะเล คนที่โดนกดน้ำพยายามดิ้นแล้วเอาหน้าขึ้นมาหายใจ ไอค่อกแค่กแล้วสำลักน้ำทะเลออกมา
" ทำอะไรของคุณ เจ้าปลาพยูน " ออสบอร์นโวยทันทีที่โผล่หัวขึ้นมาพูดได้  "ไอ้เจ้าหัวปลาหมึก ไอ้......." แล้วก็โดนกดไปอีก
พักใหญ่ๆ ถึงได้ดึงคนโดนกดน้ำขึ้นมา ที่จมูกปาก ตาแดงไปหมด
" พูดมากคิดว่าน่าจะหิวน้ำ ก็เลย ........"  เดวี่ ฮาว็อคบอกด้วยเสียงดุร้าย " หวังว่าคงไม่อยากกินอีกใช่มั๊ย " ถามออสบอร์นที่พยักหน้า
หงึกๆ แล้ว ร่างอ้วนๆ ก็บินขึ้นท้องฟ้าเบื้องบนต่อ
 ตลอดเวลาที่เหนือผืนน้ำ 2 คนไม่ได้พูดอะไรกันเลย จนกระทั่งล่วงเข้าเขตแผ่นดิน ที่มีบ้านหลังเล็กหลังน้อย วางตัวอยู่
ห่างๆ กัน ขนาดเท่ากล่องไม้ขีดเล็กๆ
" คุณเป็นพวกขาดความรัก ความอบอุ่นจากครอบครัวหรือเปล่าเนี่ย..... เท่าที่ดี การที่คุณติดรอเลนแบบนี้ แสดงว่าคุณ ไม่ได้รับความ
รักจากพ่อคุณแน่เลย  ใช่มั๊ย " ถามเสียงยิ้มเยาะ " ราชาแวมไพร์พ่อคุณน่ะ คงมีสนมแวมไพร์สาวๆ สวยๆ เยอะแน่เลยใช่มั๊ย แล้วก็
เลย... คงจะมีเวลาให้สาวๆ พวกนั้นมากกว่า คุณ แน่ๆ เลย "
" แกจะเลิกพูดมั๊ย "
" คุณหวังจะได้รับความรักจากรอเลน ชดเชยความรักจากชายที่วัยเด็กไม่เคยเอาใจใส่คุ................. "
เดวี่ปล่อยคนที่แบกมาให้ร่วงลงพื้น ด้วยกฎแรงโน้มถ่วง แล้วก็บินลงมาคว้าตัวเขาไว้ได้ก่อนที่แขนจะฟาดพื้นหักแค่ไม่กี่เซนติเมตร
มันได้ผลดีเพราะตัวป่วนหมดสติไปแล้ว เขาก็เลยบินพาอีกฝ่ายไปได้อย่างเงียบสงบเรียบร้อยตลอดระยะทาง
 ออสบอร์นรุ้สึกตัวอีกที ขณะที่กำลังโดนโยนลงยังก้นบ่อร้าง ศรีษะกระแทกกับผนังบ่อเข้าไปเต็มๆ โชคยังดีที่ไม่แตก
แค่โนๆ บวมๆ เขาลุกมามองรอบข้าง และเห็นว่าเดวี่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเขา
" ไหนบอกว่าอิตาลีไง แล้วนี่ที่ไหน คุณพาผมมาที่ไหน ....."
" นี่ล่ะอิตาลี  อีก 2 -3 ช.ม. จะเช้า ฉันก็เลยเอาแกมาหลบแดดให้ที่นี่ไง "
ออสบอร์นมองขึ้นไปที่ปากบ่อ บ่อนี่ลึกอย่างน้อย 10 เมตรเห็นจะได้
" เอาล่ะ แกอยู่นี่ไปก่อน " ว่าแล้วเดวี่หยิบบัตรเข้าชมงานแฟชั่นโชว์ " อ้าว วันที่ 18 งั้นก็อีก 2 วันสิเนี่ย  มาก่อนล่วงหน้า 2 วันเชียวรึ
.... แล้วเวลาก่อนจะถึงงาน จะเอายยังไงล่ะเนี่ย.... เสียเวลาจริง "
" ก็ผมบอกแต่แรกแล้ว คุณฟังผมมั๊ยล่ะ ทำหูทวนลมอยุ่นั่นน่ะ แล้วก็ไม่ดูให้ดีซะก่อน ..... เอาเถอะ 2 วันก็ 2 วัน ถือว่ามาเที่ยวก่อน "
แล้วก็เปิดกระเป๋าตัวเองดูเงินและเครดิตการ์ดต่างๆ ยิ้มแป้นที่เอาติดมาด้วย ไม่แยกไว้ที่กระเป๋าใส่นามบัตร
" งั้นเดี๋ยวเราไปหาโรงแรมนอน หาอะไรอร่อยๆ ทานกันก็แล้วกัน " ส่งมือให้เดวี่ " พาผมขึ้นไปที แล้วผมจะพาคุณไป "
" ไม่ "
" ห๋า ........................ " ออสบอร์นงงเป็นไก่ตาแตก
" แกอยู่นี่แหล่ะ เจ้าตัวเจ้าเล่ห์ " แล้วอีก 2 วัน ฉันจะมาหาแกเอง
" คุณพูดอะไรนะ แล้วผมจะ.... "
" คนกินอาทิตย์ละครั้งอย่างแกไม่อดตายหรอกมั้ง แต่ ถ้าเอาแกขึ้นไป 2 วันนี้จะทำอะไรวุ่นวายอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เอาล่ะแล้วเจอกัน "
ว่าแล้วเดวี่ก็บินขึ้นฟ้าไป ออสบอร์นก็คว้าชายเสื้อตัวยาวเกะกะของเขาไว้ได้
" เฮ้ นี่ไม่ตลกนะ ไม่กินก็จริงแต่แบบนี้......"
" ปล่อย อย่ามาเกะกะน่า ฉันกำลังหิว เดี๋ยวเช้าแล้วจะอดกิน "
ออสบอร์นตาวาวขึ้นมา แล้วดึงเขาไว้ใหญ่ " คุณจะออกไปกินเหรอ งั้นวันนี้ก็ต้องมีคนตายน่ะสิ ไอ้ตัวตะกละ"
" บ้าอะไรของแกวะ ....ไอ้แว่น " เดวี่โวย " แกไม่เคยกินคนจนตายรึไงวะ " แล้วพยายามจะหายตัวหนี แต่ถ้าหายตอนนี้ ออสบอร์นที่
รับรู้ถึงความสามารถได้และมีเลือดที่เชื่อมโยงกับเขาอยู่ก็อาจติดตามไปด้วยได้
" เดวี่ฮาว็อค อย่าให้ทุกที่ที่คุณไปมีแต่คนตายเลย ขอร้อง "
เดวี่ไม่สนใจ เอามือใบลานของเขาตบอีกคนโครม  คอแทบจะหัก แว่นตาออสบอร์นกระเด็นหล่นไปที่พื้น คนโดนตบเลือดออกปาก
หันมา มาเขียวใส่
" คุณนี่มันไอ้ผีบ้าชัดๆ ไอ้ผีหัวม๊อบ " ด่าพลางเอาปากงับแขนเดวี่ซะจมเขี้ยว
เดวี่ฮาว็อคถึงจะแข็งแรงล่ำสันบึกบึนแต่หนังก็ไม่ได้หนาเหมือนแรดคล้ายรูปร่าง เขาเจ็บจิ๊ดเข้ามาทีเดียวเมื่อโดนเขี้ยวคมๆ นั่นกัด
ถึงจะโดนกัดมาบ้าง แม้จะไม่บ่อยแต่เขาก็รุ้ว่าเขี้ยวคู่นี้ ยังคมกริบอยู่มาก เหมือนกับไม่ได้โดนใช้ในการหาเหยื่อเลย
" ยังงี้นี่เอง " เขาบอกตัวเอง แล้วเปลี่ยนแนวการเคลื่อนไหว คว้าคอออสบอร์นกดเขาลงกับพื้นบ่อ แล้วกระชากแขนข้างหนึ่งออกมา
งับเข้าที่ข้อพับ ดูดเลือดออกมา ทั้งเร็วและรุนแรง พริบตาเดียวคนที่โดนสูบเลือด หน้ามืด หมดเรี่ยวหมดแรง เดวี่ปล่อยแขนข้างนั้นให้
ร่วงลงพื้น
" อิ่มแล้วใช่มั๊ย คุณน่ะ....." ถามคนที่กินอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง เดวี่ฮาว็อคยิ้มแล้วถุยเลือดจนนวนมากลงที่พื้น  " ทำอะไรของคุณ....."
ถามเบาๆ ขณะที่มองอีกฝ่ายสำรอกเลือดที่สูบเข้าไปเหมือนครู่ออกมาหมด
" ฉันไม่กินเลือดของแกหรอก อย่าหวังเลยว่าฉันจะเอาคนอย่างแกมาเป็นอาหาร "
" คุณ........  " ออสบอร์นว่าเสียงสั่นๆ
" ตอนนี้คงหมดปัญญาจะยุ่งแล้ว อยู่ดีๆ แล้วอีก 2 วัน จะมารับ "
ออสบอร์นจ้องเขาเขม็งแม้จะหมดเรี่ยวหมดแรง ปากยังพูดอะไรอยู่ แต่แผ่วเบาเกินกว่าเดวี่จะได้ยิน และถึงจะได้ยิน เขาก็คงไม่สนใจ
ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรอยู่ดี
..........................................................................................................................................

(แล้วจะมาต่อทีหลังนะ)

(มาต่อแล้วจ้า)

" คุณเคยรักใครเป็นบ้างหรือเปล่า " ออสบอร์นถามขณะนั่งกินเลือดก้อนแข็งๆ  ที่ก้นบ่อ มองหน้าเดวี่ฮาว็อค
" ไม่เคยรักใครใช่มั๊ย เพราะว่าพวกสัตว์นรกน่ะ ไม่มีความรักหรอก คุณเป็นพวกสัตว์นรกก็คงไม่รู้จักรักใคร "
เดวี่หรี่ตามอง ออสบอร์นจึงเงียบกริบ   " ฉันมีคนที่รักน่ะ รอเลนไง " คนที่ถูกแกล้งว่าเป็นสัตว์นรกบอก
"  อย่างรอเลนไม่ถือว่าเป็นความรัก คุณน่ะ หลงรอเลนมากกว่า หลงในรูปโฉม กริยา และอื่นๆ  แต่ไม่ใช่รัก "
" แล้วรักของแก ต้องเป็นยังไง ไม่เหมือนอย่างฉันกับรอเลนตรงไหน "
" คงอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาอยากมีความสุขกับเขา อยากเห็นเขามีความสุข .... คุณอยากอยุ่กับรอเลน่ตลอดเวลาจริง แต่คุณ
ไม่สนว่ารอเลนจะมีความสุขหรือเปล่า แล้วคุณก็ไม่แคร์ด้วยว่าเขาอยุ่กับคุณจะมีความสุขหรือเปล่า เพราะฉะนั้นไม่ครบองค์
ประกอบ ละมั้งครับ "
" งั้นก็ไม่มีหรอก "
ออสบอร์นพยักหน้าแล้วยิ้ม " เป็นสัตว์นรกจริงด้วย "
มีเสียงดังผัวะออกมาจากก้นบ่อ
 2 หนุ่มยืนอยู่หน้าบ่อ ออสบอร์นเดินลิ่วๆ เข้ายังโรงนาร้างเบื้องหน้า   " ขอผมอาบน้ำก่อนนะ "
" จำเป็นด้วยเรอะ"    ออสบอร์นพยักหน้า " จำเป็นมากๆ 10 นาทีครับ "
เดวี่ฮาว็อคนั่งหน้าหงิก ไม่มีความจำเป็นต้องตามใจหมอนี่ แต่ว่ายังต้องอาศัยมันพาไปหารอเลน พักหนึ่งออสบอร์นก็
ออกมาอย่างสะอาดสะอ้าน แต่หน้ากลับมีรอยใหม้เป็นดวงๆ
" ไม้กระดานที่ปิดปากบ่อรูเต็มไปหมด แสงส่องลงไปเผาผมซะ... คุณไม่รักผมจริงๆ ด้วย  "
เดวี่หน้าหงิก  " ถ้ารัก แล้วจะเป็นยังไง "
" คุณก็จะดูว่า ไม้ที่วางน่ะมีรูหรือเปล่า คุณวางมันเรียบร้อยหรือเปล่า แสงจะลอดลงไปได้หรือเปล่า  "
" แกนี่น่ารำคาญ รอเลนไปเอ็นดูคนอย่างแกได้ยังไง " ทำหน้าแหย๋เกแบบสงสัย ออสบอร์นหน้าบุ้ยเมื่อได้ยิน ไม่พูดพร่ำ
ทำเพลง เดวี่คว้าคอออสบอร์น แล้วหายตัวแว่บเข้าไปกลางเมือง ออสบอร์นมองซ้ายมองขวา
" ไปทางเหนืออีก 2 เมืองครับ " บอกเดวี่ที่รับคำ พริบตาเดียวก็ถึงที่หมาย คนแต่งตัวหรูหรา ใส่เสื้อคลุมหนาๆ อยุ่หน้าตัว
ตัวโบราณที่ใหญ่โตโอ่โถง เดวี่มองๆ แล้วคิดว่าอาจจะจริง เพราะคนพวกนี้แต่งตัวคล้ายรอเลน คงเป็นคนระดับเดียวกัน
" หมดธุระผมแล้วนะ ขอตัวครับ " ออสบอร์นจะรีบชิ่งแต่โดนคว้าผมเอาไว้ได้
" แกห้ามไปไหนจนกว่าฉันจะได้รอเลนมา ห้ามขยับแม้แต่ก้าวเดียว "
บอกออสบอร์นที่อ้าปากค้าง หิมะตกมาปรอยๆ  พอเดวี่หันหลัง ออสบอร์นขยับเท้าถอยหลังหนึ่งก้าว ไม่ทันพริบตา
อีกคนก็มาดึงผมเอาไว้อีกแล้ว ไม่ได้กระชากแรงแต่ล็อกไม่ให้ดิ้นหนี
"จะอยู่ดีๆ หรือให้หักขาทิ้งไว้ตรงนี้ "
"..... ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ ยังงี้ผมก็..... "
" ใจร้าย "ว่าแล้วมองคนพวกนั้น มองเสื้อผ้าตัวเอง จึงถอดเสือ้นอกตัวรุงรังของตัวเองออก แล้วถอด่ของออสบอร์นออก
มาใส่ที่ตัวเอง ส่งเสื้อตัวเองให้อีกคนถือ
"คุณ นี่มีก้นบึ้งหัวใจอย่างกับก้นบ่อที่พึ่งขึ้นกันมาเลย แคบ มืดดำ เหม็นอับ สกปรก........" เดวี่ไม่สนใจที่อีกคนพูด
" ถือไว้ รอฉันกลับมา แล้วก็อย่ามาใส่เสื้อของฉันเด็ดขาด " บอกเสียงดุร้าย ออสบอร์นพยักหน้าแบบเข้าใจ พอเดวี่
หันไป เขาแยกเขี้ยวใส่ อย่างหงุดหงิด
............................................................................................................................................
  

 เดวี่ ฮาว็อคเดินเข้าไปในงาน และถึงจะเป็นเป้าสายตาคนอย่างแรงเขาก็ดูจะไม่ใส่ใจ  มองหาแต่รอเลน
ยอดปรารถนาที่ตามหามาตลอด คนเยอะเดินดูทั่วๆ ไม่เห็นว่าจะมี รอเลน แต่เดวี่ ก็รู้ว่า รอเลนเป็นคนพิเศษและ บาง
ทีไม่ชอบมาเสนอตัวแต่หัวงาน เขาจึงค่อยไปหาที่นั่งตัวเอง แล้วรออีกฝ่ายอย่างสงบเงียบ
 จนแล้วจนรอด ก็ไม่เห็นเลย ประตูปิด ผู้คนเข้าที่เข้าทาง เดวี่รู้สึกว่า โดนเจ้าตัวแสบด้านนอกหลอกเอาแน่ๆ
แล้ว เขาหน้าบึ้งเตรียมจะหายตัวออกไปทุบอีกคนสักที พอดีเสียงปรบมือสนั่น เขาหันไปบนเวทีตามปกติ และตาก็ไป
จับจ้องเอาสาวสวยคนหนึ่ง ผมบรอนอ่อนเหมือนรอเลน สีผิวก็สวยเนียนเหมือนรอเลน ผมเผ้าหน้าตา เดวี่อดขยี้ตามอง
ซ้ำไปไม่ได้  พองมองศรีษะจรดปลายเท้า สาวในชุดวิคทอเรียซีเคร็ท จะเป็นรอเลนไปได้อย่างไร สาวคนอื่นๆ เดินตาม
มา จะว่าไปนั่งอยู่นี่กับออกไปไล่อีกคนด้านนอก ตรงนี้ทั้งอุ่นและ สบายตากว่าเยอะ เขาเลยตัดสินใจนั่งอยุ่ต่อ จะได้คุ้ม
ราคาบัตร
 ออสบอร์นยืนสั่นงั่กอยู่ด้านนอก จะว่าไปใจหนึ่งก็อยากจะก้าวขา อีกใจก็หวั่นเกรงปีศาจร้ายด้านในจะออก
มาฉีกอก เขาโกหก โกหกเดวี่จริงๆ รอเลนหนีไปนิวซีแลนด์ช่วงนี้ และเขาก็อยากกันปีศาจนั่น ให้ใกลจากรอเลนผุ้ไร้
อิสระมากที่สุด ถ้ามันออกมาเขาคงโดนเล่นงานน่วมแน่ และคงให้ลากไปหารอเลนให้เจอจนได้ ถ้าหนีไปตอนนี้ อาจจะ
รอด ่จะรอดมั๊ยนะ แต่ไปก็เละอยู่ก็น่วม ขอไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยไปเละที่อุ่นๆ กว่านี้ หรือให้เจ้านั่นเสียเวลาหากว่านี้
คงจะดีแน่ๆ แล้วออสบอร์นก็วิ่งปรู๊ด ผ่านถึงขยะก็ยัดเสื้อคลุมเน่าๆ ของอีกฝ่ายลงถึงมันไปเลย แล้วเขาก็หายไปกลางฝุงชน
 เดวี่คิ้วกระตุก เพราะเจ้านั่นขยับแล้ว ไม่เป็นไร มันไปด้วยความเร็วแค่ไหนและอยู่ตรงไหน ตอนนี้เขารับรุ้ ได้
หมด ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจหมอนั่นด้วยซ้ำ คิดๆ อยู่ คนสวยผมบรอนนั่นมาในชุดใหม่ วาบหวามกว่าเดิม เขาเลยหยุด
คิด ส่องเธอต่อดีกว่า  แล้วคนสวยก็เดินกลับเข้าไป เขาก็หลับตาทำอะไรสักอย่าง
 2 ชั่วโมงแห่งความหรรษา คนสวยเดินออกมาในชุด ฟีนาเล่ ให้ตายเถอะ เดวี่คิด ทำไม แม่นางคนนี้ถึงได้งด
งามนัก เขาเกิดความรู้สึกต้องการ และอยากได้ มาเป็นของตัวเองอีกแล้ว แต่จะทำยังไง คำพูดของออสบอร์นทำให้เขาคิด
ถ้าเขาต้องการหญิงคนนี้ เขาก็อยากอยุ่กับเธอ และอยากให้เธออยู่กับเขาอย่างมีความสุข ไม่อยากให้คอยหาทางบ่ายเบี่ยง
หรือหาทางหนีตลอดแบบรอเลน
 หรือว่าเขามีความรักซะแล้ว เขารักเธอซะแล้ว แล้วหน้าของออสบอร์นที่ยิ้มเยาะกับคำพูดที่ว่า " เป็นสัตว์
นรกจริงๆ ด้วย " ก็มาหลอกหลอนเดวี่  " ไอ้บ้า " เดวี่สบถด่าทำเอาคนข้างๆ สดุ้ง
 งานจบ ผู้คนพูดคุยกัน มีปาร์ตี้เล็กๆ เดวี่ไม่รู้ทำไมแทนที่จะไปจากที่นี่เพื่อตามหารอเลนต่อ แต่เขากลับยังเวียน
วนอยู่รอบๆ สถานที่จัดงานนี้ ่แล้วก็กลายร่างเป็นค้างคาวตัวอ้วนๆ บินเข้าไปในที่แต่งตัว คนสวยของเขานุ่งกระโปรงยาว
ใส่เสื้อคอเต่ามิดชิด เดวี่เสียดายนิดๆ ที่น่าจะมาเห็นตอนเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า 
 คนสวยปฎิเสทที่จะกินดื่มอะไร เธอขอกลับห้องของเธอ ได้ฟังพวกนั้นเรียกกัน เธอชื่อ อิเลคตร้า ฟังดูเร้าใจ
ไม่น้อยเลย เธอส่ายหัวให้กับคนแต่งตัวดีๆ ทุกคนที่ชวนเธอ หรือหาทางที่จะพูดคุยกับเธอ แล้วก็ออกไปอย่างไม่ใส่ใจใคร
จนคนๆ หนึ่งเข้าไปหาเธอ พูดนั่นพูดนี่ เธอจำต้องพยักหน้ารับอย่างจำใจ แล้วเดินออกไปกับคนนั้น เดวี่บินตามออกไป
และเห็นว่ารถคันเบ้อเร้อ มาจอดรับเธอ รถแบบนั้นเป็นแบบที่รอเลนมี และตนเคยเอาไปขับจนพังไปแล้ว  เดวี่บินไปเกาะ
หลังคารถไม่รอช้า อยากรู้ว่ามีอะไรกัน แต่น่าเสียดายๆ ที่เขาฟังไม่ออก
 เท่าที่เงี่ยหูฟัง เขาได้ยินแต่ชายตัวอ้วน ท่าทางร่ำรวยเจ้าของรถพูดหัวเราะอยุ่คนเดียว ไม่ได้ยินเสียงคนสวย
อิเลคตร้าแม้แต่สักคำ เจ้าอ้วนนี่คงกำลังป้อยอแม่นางอยู่ ต้องจีบแน่ๆ เขาคิดถึงตอนที่พ่อเขาเกี้ยวพาราศีสาวๆ ดูหัวงูแบบ
นี้ไม่มีผิด สาวไหนชอบก็จะสนทนาตอบ คนไหนไม่ชอบก็จะนิ่ง ฟังดูแล้วอิเลคตร้าคนนี้นิ่งเงียบ เธอต้องไม่ชอบแน่ๆ จาก
การวิเคราะห์ของตน
 รถขับเข้าไปในเขตคฤหาสน์หลังโต แบบของรอเลน ได้ยินสาวสวยพูดออกมาบ้างด้วยเสียงขุ่นเคือง แบบนี้
จะเป็นยังไงได้แสดงว่าเธอไม่พอใจที่ไอ้อ้วนนี่พาเธอมาที่แบบนี้ ไอ้อ้วนทำเป็นหัวเราะเสียงลื่นๆ กลบเกลื่น ทำแบบพระ
ราชบิดาตนไม่มีผิด เดี๋ยวก่อน ติดตามต่อไปก่อน เดวี่คิดแบบนั้น
 ตอนนี้เดวี่เข้าใจนิดๆ แล้วว่าทำไมพระมารดาถึงเกลียดพระบิดานัก แบบนี้เอง ตนเห็นแล้วยังรู้สึก เกลียดไอ้
พวกคนแก่หัวงูแบบนี้เลย เขาคิด ถ้าจะมีใครสักคน จะรักแค่คนๆ เดียว และจะไม่มาทำกริยาทุเรศๆ แบบนี้ ให้อายตัวเอง
ให้คนอื่นมาเห็นว่า ทุเรศเด็ดขาด
 สาวน้อยพยายามบ่ายเบี่ยง แต่ดูเหมือนจะอยู่ในภาวะจำยอม เพราะบ้านหลังโตนี่ ประตูอยู่โน่น ถ้าจะกลับก็
คงต้องให้รถกลับไปได้อย่างเดียว คิดไปคิดมาเดวี่ก็ซุ่มดูต่อ ไอ้แก่อ้วนพาเธอไปห้องรับแขก แล้วเอาไวน์ชั้นดีมาให้เธอดื่ม
แล้วพูดอะไรไม่รู้ เธอตอบ ก่อนที่ไอ้นั่นมันจะเดินขึ้นข้างบนไป  ดีแล้วๆ เดวี่คิด เรื่องอะไรจะให้เธอต้องเสื่อมเสียเพราะ
สายตาลามกที่เอาแต่จ้องเธออยู่นั่น แล้วเดวี่ก็คิดอีก ถ้าได้เธอไปครอบครอง จะเก็บไว้คนเดียวไม่ให้ใครเห็นดีมั๊ย หรือจะเอา
ไปให้ใครๆ ดูว่าของๆ ตนน่ะ งดงามขนาดไหน
 เริ่มรู้สึกจะฟุ้งซ่าน เขาคิด จะเอามาเป็นเจ้าของได้ยังไง พูดกันยังไม่รุ้เรื่อง แล้วก็คิดขึ้นมาได้ ..... เจ้าแว่นจอม
เจ้าเล่ห์นั่น น่าจะมีประโยชน์กรณีนี้ แต่ว่าเขาจะปล่อยไก่ตัวโตออกไปหรือเปล่า ถ้าเจ้านั่นรู้ ยังไม่ทันคิดเสร็จไออ้วนก็ลง
นั่งข้างๆ ถูๆ ไถๆ คนสวยลุกหนีไป แล้วพูดเหมือนอย่าทำแบบนี้ ไอ้แก่นั้นไม่ฟังบุกเข้าหาแล้วอุ้ม คนสวยขึ้นห้องไปเลย
อิเลคตร้าดิ้นสู้ แต่แรงไม่พอที่จะสู้ผู้ชายอ้วนตัวโต  เจ้าอ้วนพาเธอเข้าประตูห้องนอนแล้วสิ่งที่เขาเห็นก็คือ ชายร่างหนา
ใหญ่ ผมเผ้ารุงรังยืนขวางเตียงอยู่
 เจ้าลามกนั้นตกใจถอยหลังกรูไปที่ประตู กดสัญญาณเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซึ่งพวกนั้นก็ขึ้นมา
อย่างรวดเร็ว  สาวสวยเลยถือโอกาศดิ้นจนหลุดแล้ววิ่งหนีลงไปด้านล่าง พวกรปภ โจนเข้าใส่แขกไม่ได้รับเชิญ ขนาดที่
เจ้าอ้วนวิ่งตามคนสวยลงไป แต่โชคไม่ดีที่ รปภ ส่วนอื่นมาคว้าเธอไว้ได้ แล้วอุ้มเธอไป
 เดวี่จัดการพวกนั้นหัวร้างข้างแตกสลบสไลไปด้วยความมันส์มือแล้ว หายตัวตามไปดักหน้า พวกที่พาคนสวย
ไปซัดเจ้าพวกที่เหลือพวกนั้นน่วมเหลือ  อิเลคตร้ามองเขาอย่างตกใจและไม่เข้าใจ เจ้าลามกก็ถอยหลังกรูคว้าตัวเธอเอาไว้
ซึ่งเธอก็พยายามผลักข่วนต่อสุ้ แล้วมันก็ทำเกินเหตุโดยคว้าเอาเชิงเทียนแถวนั้นมาจ่อเธอเป็นตัวประกันด้วยความกลัวในเดวี่
 ตัวประกันไม่มีผลกับแวมไพร์ เดวี่ไปโผล่ข้างๆ หมอนั่นคว้าเชิงเทียนออก คว้าคนสวยออกมาแล้วถีบก้นมันโครม
ใหญ่  เจ้าอ้วนตกใจวิ่งหนีและดันสะดุดขาตัวเองตกบันไดหลุนๆ ลงไป แน่นิ่งอยู่ข้างล่าง
 ออสบอร์นสวมโอเวอร์โค้ทตัวโต ทันทีที่แกะถุงมันออก แล้ววิ่งไม่มีเบรคไปยังสถานที่รถไฟ แล้วก็สะดุดล้ม
โครมแว่นตากระเด็น เขารีบหันไปมองคนที่ขัดขาเขาอย่างใจคอไม่ดี แต่ว่าไม่เห็นว่ามีใครนอกจากทางเท้าที่ว่างเปล่าร้างผู้คน
ของเวลาเกือบๆ เที่ยงคืน  พอลุกขึ้นจะไปต่อก็หันไปเจอชายคนหนึ่งขวางหน้าเอาไว้  ดวงตานิ่งสงบแต่แวววาวน่ากลัว เหมือน
ตาสัตว์ที่ต้องแสงยามค่ำคืน  ตาแบบนี้จะเป็นอะไรได้นอกจากมนุษย์หมาป่า อริตลอดกาลของเหล่าแวมไพร์ ศัตรูที่น่าหวาดกลัว
ซะยิ่งกว่าพวกนักล่าขี้ทูดที่ชอบอวดอ้างว่าเก่งกาจ ออสบอร์นถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วกลับตัวเผ่น แต่หมอนั่นมาอยุ่ข้างหน้าอีกแล้ว
แล้วต่อยเขาที่ท้องโครมหนึ่ง ทำเอาเขากลิ้งไปหลายเมตร หมัดเดียวทำเอาออสบอร์นลุกไม่ขี้น เลือดจากภายในทะลักออกปาก
มาถึงจะไม่มาก  นี่เป็นลักษณะเด่นของพวกหมาป่าที่ทรงพลังหนักหนา เขาเดินมาหาช้าๆ  ซึ่งออสบอร์นก็หลับตาปี๋อย่างไม่อยาก
รู้ว่าจะโดนอะไรต่อ แต่แทนที่จะมีอะไรรุนแรงเขากลับแค่ดึงแขนออสบอร์นพยุงขึ้น พูดด้วยเบาๆ
" องค์ชายไม่ได้ถือโทษโกรธเกรี้ยวที่คุณหนีหรอกนะ เพราะยังไง คุณก็หนีท่านไม่พ้น แต่ที่ทำไปเนี่ย ลงโทษที่คุณเอาฉลอง
พระองค์ท่านไปทิ้งต่างหาก  "
ออสบอร์นลืมตามองชายผุ้นิ่งสงบที่พูดกับเขา ถอนหายใจอย่างหายห่วงที่เดวี่ฮาว็อคไม่เอาเรื่องกลับเขานักหนา แต่ว่า......
" กระดานแผ่นนั้นมันผุครับ เปลี่ยนให้ผมที ขอบคุณครับ แล้ว ...... ครับ ผมเห็นแสงลอดลงมา เอาไม้มาปิดทับอีกชั้นนะครับ "
มนุษย์หมาป่าข้ารับใช้องค์ชายเอาไม้อีกอันมาวางทับให้จนปิดสนิทแล้วเขาก็หายตัวไปจากปากบ่อ ทิ้งออสบอร์นที่นั่งลงที่ก้นบ่อ
บ่นงึมงำ
" ก้นบ่อ หรือ รูก้น ดีวะ"
.......................................................................................................................................................

edit @ 16 Jan 2008 13:52:23 by เจ้าตัว 4 ตา